ดีใจนะที่ได้รู้ว่า ยุ้ยสามารถทำให้ใครสักคนมีความสุขได้

ก้อเพิ่งจะสังเกตว่า "อากงดีใจมาก" ที่ได้เจอยุ้ย

พอไปถึงที่ร้าน..ยุ้ยนั่งฝั่งเดียวกับอากงแรกๆก้อกระเถิบไปนั่งชิดๆเพราะอยากดูแลใกล้ๆ

อากงก้อกระเถิบหนี แอบงงนิโหน่ยที่อากงทำอย่างนั้น เผลอคิดไปว่า

"เอ...เราทำงานมาทั้งวัน ตัวเหม็นแน่เรย งิงิ" แต่เราก้อกินสุกี้กันไป เม้าท์กันมากมาย

จนตอนหลังหยี่แอบมาบอกว่า "อากงเค้าดีใจจะตายที่หลานมา..เค้ามาถามหยี่ว่า...

ยุ้ยจะมาต้องหุงข้าวเพิ่มมั้ย? พอหยี่บอกว่า อ๋อ..เดี๋ยวยุ้ยพาออกไปกินนอกบ้าน

อากงก้อรีบไปแต่งตัวเลย สายตาวันนี้ก้อดูมีความสุขมากๆ"

"ที่สำคัญ...ทุกทีอากงมากับหยี่จะใส่รองเท้าแตะ วันนี้ควงหลานมาด้วย

เลยใส่รองเท้าผ้าใบมาดูสิๆๆๆ แล้วที่นั่งห่างๆกับยุ้ยอ่ะนะ ไม่ใช่อะไรหรอก

คนแก่สายตายาว นั่งใกล้ๆเห็นหน้าหลานไม่ชัด พยายามกระเถิบออกห่างจะได้เห็นหน้าชัดๆ"

ฟังแค่นี้ น้ำตาซึมเลยชั้น...ซึ้งง่ะ

แบบว่า....เราโชคดีจังเลยเนาะที่มีใครสักคนรอการกลับมาของเราเสมอ อยากเจอหน้าเราบ่อยๆ

ยุ้ยสามารถทำให้ใครสักคนนึงมีความสุขได้มากขนาดนี้เลยใช่มั้ย...ทำได้ใช่มั้ย?

บางครั้งเราไม่รู้ตัวหรอกว่าเรามีความสำคัญกับใครสักคนมากแค่ไหน  

ยิ่งกะคนแก่หรือผู้ใหญ่ในบ้าน บางทีเราอาจจะละเลย...

  คิดว่า “ไว้ก่อน เดี๋ยวค่อยไปหาก้อได้”  

จนวันนึงเราอาจจะเสียคนนั้นไปแล้วและเราไม่อาจเรียกร้องอะไรคืนมาได้เลย

มันน่าใจหายนะที่วันนึงเราไปในที่เดิม แต่เราไม่เจอคนๆเดิม

คนที่เราจะตำหมากให้กินแล้วพูดว่า “แข็งแรงๆๆ อยู่ได้อีก 100 ปี”

คนที่สายตาเป็นประกายและดีใจเสมอเวลาที่เจอหน้าเรา

คนที่แม้จะหน้าเหี่ยว ตีนกามากขนาดไหนเราก้อเต็มใจที่จะกอดเค้า

หอมเค้า และดูเเลเค้าโดยที่ไม่เบื่อ คนที่เราอยากจะจูงมือเวลาข้ามถนน

คนที่บอกให้เราซื้ออ้อยมาให้ฝาก ทั้งๆที่ในปากไม่มีฟันเหลืออยู่เลยสักซี่

 คนที่เล่าเรื่องเดิม ซ้ำไปซ้ำมา แต่เราก้อยังอยากฟังไม่มีเบื่อ

 สิ่งที่มีค่าที่แท้จริงไม่ได้อยู่ที่การมองเห็น หากแต่อยู่ในสิ่งที่เรามองไม่เห็น

และความรักไม่สามารถมองเห็นได้ด้วยตาแต่สัมผัสได้ด้วยหัวใจ

 นี่คือเรื่องจริงที่สุด การไปกินสุกี้ครั้งนี้ อบอุ่นมากๆ...

ไม่ใช่เพราะจากควันที่ออกมาจากกระทะไฟฟ้าหรอกนะ

แต่อบอุ่นเพราะได้รู้ว่า “เราเป็นคนที่มีค่าสำหรับใครบางคนเสมอ”

 มันอาจจะจริงอย่างอย่างที่ในโฆษณาว่า

“ชีวิตที่สมบูรณ์แบบคืออะไร บางที.............

อาจเป็นเพียงแค่การมีใครสักคนดูแลอยู่เคียงข้างเราตลอดไป”

และยุ้ยอยากจะบอกนะว่า ยุ้ยรักคนแก่ทุกคนในบ้านของเรานะคะ

คนบางคนไม่ต้องทำอะไรเลย

                                      ....แค่อยู่ข้างๆเท่านั้น....

ก็ทำให้ช่วงเวลานั้นเป็นเวลาที่พิเศษขึ้นมาได้จริงๆ

แต่คนคนเดิม...แม้ไม่ได้ทำอะไรเลย

                                     ....แค่อยู่ข้างๆเท่านั้น....

                                                    กลับทำให้ปวดใจเหลือเกิน

ยิ่งใกล้...ก็ยิ่งรู้ว่า...เรื่องของเรา....มันไม่มีทางเป็นไปได้

ไม่อยากทำให้ลำบากใจ อยากจะเป็นเพื่อนเธอต่อไป เหมือนเก่า ก็ได้แต่เก็บมันเอาไว้

คำว่า “รัก” ถ้าพูดออกไป อาจจะทำให้เรา  ห่  า  ง  ไ  ก  ล   

ฉันกลัว เก็บไว้ในใจของฉันคนเดียวก็พอ

Special Thanks.: ขอบคุณไอ้พี่โอ๊ตและพี่เชาเชาสำหรับทุกสิ่งทุกอย่างในคืนนั้นที่ Yong Yong Bar

It’s such a long time that I haven’t updated my space in English

because most people who have been visiting and leaving

comments here are Thais. But I want to write in English sometimes

to improve my English abilities which are slightly and continuously

decreasing when time passes by.

Today I bought a book named “MTV Magazine”.

And I was attracted by the Mr. Suki’s interview

(one of the “Love Is Music Station” CEO).

Someone might think that he was a little bit strange but for me,

I think he is COMPLETELY unique. It seems that he is really westernized;

the way he acts, thinks, and talks. And I really can’t help impressing

his interview at the first time I read because

he said something which reminds and inspires me

to realize what I have forgotten. 

He expressed that he had learned a lot from movies, songs, books

that he liked. “I haven’t got a real idol but I think movies,

songs, books, and philosophies have formed me

to be the person that I am now.”

mentioned Suki. Since, abstract things such as beliefs, ideas,

and more plays really significant role in his life,

that’s why he doesn’t have faith in any religions

until someone can prove to him that God is really existed.

But the most out-standing sentence for me

appears in the last paragraph. He concluded at the end that

passion was very important for everybody’s life because

it helps us to grow and be as a real human being.

It seems that living without passion is liked

taking a journey without a compass;

we never know where life takes us to or what we should do.

Is that a great quote, isn’t it?